Rozbudowa i aranżacja willi w Roquebrune-Cap-Martin

Gmina stawia obok siebie dwa rejestry architektoniczne rzadko sąsiadujące: nienaruszoną wioskę średniowieczną skupioną wokół zamku z X wieku, ujętego w ewidencji zabytków zarządzeniem z 28 lutego 1927 roku, oraz znamienny zespół ruchu nowoczesnego na cyplu. Tam, na obszarze około 2 970 m², stoją willa E-1027 pomyślana przez Eileen Gray, Cabanon wykonany przez Le Corbusiera w 1952 roku, Jednostki kempingowe i restauracja L’Étoile de Mer. Cabanon został wpisany w lipcu 2016 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO, w ramach serii Dzieło architektoniczne Le Corbusiera.

To sąsiedztwo ma praktyczne następstwo dla tego, kto chce powiększać. Na cyplu dodatek współczesny nie jest prowokacją: ma miejscowy precedens, a precedens ten jest uznany na całym świecie. W wiosce górnej, przeciwnie, wszystko rozgrywa się w gabarycie odziedziczonym, pod sklepieniami romańskimi i na skale z zlepieńca — konglomeratu scementowanych otoczaków, który zachowuje się inaczej niż wapień sąsiednich wzniesień. To samo słowo, rozbudowa, oznacza tu dwa niepowiązane ze sobą gesty.

Cap-Martin jest terenem będącym własnością Konserwatorium Wybrzeża, co pociąga szczególny reżim zarządzania i ingerencji. Półwysep jest ponadto objęty polityką ochrony terenów tego wybrzeża, na równi z sąsiednimi przylądkami. Obecność ujętego w ewidencji zamku w wiosce oraz dobra światowego dziedzictwa na cyplu pociąga ograniczenia dziedzictwa odmiennej natury w dwóch sektorach: rozpatrywać jeden odruchami drugiego byłoby pierwszym błędem.

Jako gmina nadmorska stosuje pas stumetrowy i reżim przestrzeni bliskich brzegowi; należy do strefy sejsmiczności 4 w rozumieniu dekretu nr 2010-1255. Ponieważ cypel jest wysunięty w morze i odsłonięty na kilku orientacjach, jego realizacje zewnętrzne należą do jednej z najsurowszych atmosfer morskich naszego obszaru, podczas gdy wioska górna, oparta o rzeźbę terenu i cofnięta od brzegu, zna reżim wyraźnie łagodniejszy.

Na cyplu posiadłości obsługują wąskie drogi w obrębie terenu wrażliwego, gdzie zajmowanie przestrzeni przyrodniczej na potrzeby budowy jest wykluczone: wszystko przygotowuje się i zwija wewnątrz działki. Wioska średniowieczna ze swej strony obsługiwana jest uliczkami schodowymi i sklepionymi przejściami — przenoszenie ręczne jest tu regułą, a szerokość przejść ogranicza gabaryt przewożonych wyrobów. Gmina ciągnie się od wioski górnej aż po front morski: odległość i różnica poziomów między sektorami warunkują ułożenie dnia pracy.

Rozbudowa postawiona na zlepieńcu albo wysunięta balkonem nad morze rozstrzyga się na poziomie fundamentów i wzmocnień: to roboty konstrukcyjne i ogólnobudowlane otwierają pole. Renowacja klasy premium doprowadza potem całą rezydencję do jednego poziomu, a wykończenia i rozwiązania na miarę wybierają między rejestrem wioski — murarstwo z kamienia miejscowego, sklepienia, tynki — a rejestrem ruchu nowoczesnego: ścianki drewniane, materiały przemysłowe, bryły minimalne. Nasze rzemiosła w Roquebrune-Cap-Martin rozkładają się na te dwa słowniki.