Renowacja klasy premium w Roquebrune-Cap-Martin

Gmina zestawia obok siebie dwa rejestry architektoniczne, które rzadko sąsiadują. Wieś zachowała średniowieczny charakter: wąskie uliczki kryte sklepieniami romańskimi, dawne domy, rue Moncollet, schody. Góruje nad nią zamek zwany Grimaldi, warownia z końca X wieku, której stołp wysokości dwudziestu sześciu metrów uchodzi za najstarszy stołp wciąż stojący we Francji; został wpisany do rejestru zabytków rozporządzeniem z 28 lutego 1927 roku. Renowacja domu w tej tkance oznacza pracę w dawnym murarstwie i kubaturach sklepionych, których się nie przerysowuje.

Na Cap-Martin zabudowa należy do zupełnie innego stulecia: willa E-1027 zaprojektowana przez Eileen Gray, Cabanon zrealizowany przez Le Corbusiera w 1952 roku, Jednostki kempingowe i restauracja L’Étoile de Mer tworzą zespół ruchu nowoczesnego na powierzchni około dwóch tysięcy dziewięciuset siedemdziesięciu metrów kwadratowych, przy czym Cabanon został wpisany w lipcu 2016 roku na listę światowego dziedzictwa, w ramach serii „Dzieło architektoniczne Le Corbusiera”. Wynikający stąd rejestr materiałowy — ścianki drewniane, materiały przemysłowe, kubatury minimalne — domaga się słownika wykończeniowego obcego temu ze wsi.

Obecność wpisanego zamku we wsi i dobra światowego dziedzictwa na Cap-Martin pociąga ograniczenia konserwatorskie odmiennej natury w dwóch sektorach gminy. Niczego więc nie przenosi się z jednego sektora do drugiego: to, co obowiązuje w otoczeniu zabytku wpisanego, nie obowiązuje w środowisku dobra wpisanego na listę światowego dziedzictwa, i odwrotnie. Renowację ramuje się tutaj sektor po sektorze, wychodząc od tego, co dane miejsce chroni dokładnie.

Cap-Martin jest ponadto terenem będącym własnością Conservatoire du littoral, co pociąga szczególny reżim zarządzania i interwencji. Dochodzi do tego rama nadmorska wspólna gminom nadbrzeżnym: stumetrowy pas poza terenami zurbanizowanymi nie podlega zabudowie, rozszerzanie zabudowy w przestrzeniach bliskich brzegu ograniczone i uzasadnione. Na zalesionym półwyspie, gdzie ekspozycja morska jest sroga, pytanie o odnowienie elementów wystawionych wraca przy każdej kampanii prac.

Średniowieczną wieś obsługują uliczki schodowe i przejścia sklepione. Ręczne przenoszenie jest tu regułą, a gabaryt elementów przenoszalnych ogranicza szerokość przejść: to dana projektowa, nie trudność wykonawcza — blat, ościeżnicę, umywalkę rysuje się w zależności od tego, co może wejść. Gmina ciągnie się zresztą od górnej wsi aż po nadmorski front Carnolès: odległość i różnica wysokości między sektorami warunkują organizację dnia budowy nie mniej niż sam program.

Renowacja prowadzona od początku do końca przywołuje nasze pozostałe rzemiosła zależnie od sektora: roboty konstrukcyjne i ogólnobudowlane, by naprawić sklepienie romańskie we wsi lub zalesiony mur oporowy na przylądku; wykończenia na miarę dla elementów ciosanych pod gabaryt przejść; rozbudowę i aranżację willi, gdy taras zyskuje na stoku opadającym ku Carnolès. Dyrektor prowadzi całość od początku do końca. Strona obszaru działania gminy łączy te cztery rzemiosła.