Wykończenia na miarę w Roquebrune-Cap-Martin

Gmina zestawia obok siebie dwa rejestry architektoniczne rzadko będące sąsiadami: nienaruszoną wioskę średniowieczną i emblematyczny zespół ruchu nowoczesnego XX wieku. Pierwszy pracuje miejscowym murem kamiennym, sklepieniami romańskimi i tynkami; drugi — ścianki drewniane, materiały przemysłowe, minimalne bryły Cabanonu — wymaga słownika wykończeniowego całkowicie mu obcego. Nic nie pozwala traktować jednego jak drugiego. Tynk wapienny na dawnym sklepieniu i panel drewniany wykalibrowany co do milimetra odpowiadają dwóm odrębnym wymaganiom: jedno to dopasowanie, drugie to precyzja.

Ta podwójna przynależność ma praktyczną konsekwencję: w tej gminie nigdy nie wychodzimy od katalogu wykończeń. Punktem wyjścia jest obmiar istniejącego — natura podłoża, grubość tynków na miejscu, rysunek stolarki, stan wyrobów metalowych. To on mówi, czy trafnym gestem jest przywrócenie dawnego wystroju, czy wykonanie czystej realizacji współczesnej. Obie umiejętności współistnieją w pracowni; rozstrzyga miejsce, nie upodobanie.

Wioska zachowała charakter średniowieczny: wąskie uliczki kryte sklepieniami romańskimi, dawne domy, schody i rue Moncollet. Zabudowa łączy miejscowe mury kamienne, sklepienia i tynki; dawne mury bywają tu często opanowane przez bluszcz i pomurnik. Te rośliny nie są ogrodowym drobiazgiem: ich czepne korzenie rozwierają spoiny, zatrzymują wodę i rozkładają tynk od spodu. Prace wykończeniowe na dawnej elewacji zaczynają się zatem od usunięcia roślinności i przespoinowania, nie od wyboru barwy.

Wioskę obsługują uliczki schodowe i przejścia sklepione: przenoszenie ręczne jest tu regułą, a gabaryt elementów przenośnych ogranicza szerokość przejść. Drzwi, blat kamienny, umywalka z kamienia pełnego pomyślane są tam w formacie, który przejdzie — choćby trzeba było składać na miejscu to, co gdzie indziej byłoby monolitem. Obmierzamy trasę dojścia przed pracownią, stopień po stopniu, i dopiero potem rysujemy. Odwrotna kolejność rodzi realizacje wspaniałe i unieruchomione u stóp schodów.

Cap-Martin to cypel wysunięty w morze, wystawiony na kilka orientacji: jego wyroby zewnętrzne należą do jednej z najsurowszych atmosfer morskich w obszarze naszej pracy, a bezpośrednia ekspozycja morska jest tam dominującym czynnikiem niszczenia. Ślusarka, okucia, mocowania, balustrady: wszystko, co metalowe, dobiera się i zabezpiecza pod ten reżim, a śruba znaczy tyle samo co element, który trzyma. Piękne kowalstwo osadzone na nieodpowiednich śrubach zapowiada się w niecałe dwa sezony rdzawym zaciekiem na tynku.

Wioska górna, oparta o rzeźbę terenu i odsunięta od brzegu, zna reżim wyraźnie łagodniejszy, podczas gdy nadmorska pierwsza linia na granicy sąsiedniego terytorium i pochyły sektor dolnej drogi widokowej mają każde swój. W tej gminie bardziej niż gdzie indziej wykończenie ustala się adres po adresie. Zakłada też to, co je niesie: roboty konstrukcyjne i ogólnobudowlane doprowadzone do pionu, renowację klasy premium rozstrzygającą między przywróceniem a pismem współczesnym, rozbudowę i aranżację liczące się ze spadkiem. Strona, którą poświęcamy Roquebrune-Cap-Martin, łączy te cztery umiejętności.