Renowacja klasy premium w Saint-Paul-de-Vence

W latach 1542-1547 system obronny wsi zmodernizowano przez wzniesienie monumentalnego obwodu bastionowego, który przejmuje część muru średniowiecznego, skracając jego obwód od południa. Mapa sporządzona przez inżyniera Niqueta w 1705 roku przedstawia wieś o tej samej strukturze co dzisiaj: podział działek wewnątrz murów pozostaje niezmieniony od ponad trzech stuleci. To dana budowlana, zanim stanie się ciekawostką historyczną — wspólnoty ścian są tu dawne i poplątane, a naprawa elementu nośnego angażuje niemal zawsze sąsiada.

Poza murami terytorium zajmują mas, bastidy i wille osadzone na rolniczych stokach tarasowych i terenach zalesionych. Rejestr materiałowy to prowansalskie zaplecze, a nie nadmorska villégiature: kamień miejscowy, tynki wapienne, więźby i pokrycia dachówką. To jedyna gmina naszego obszaru, gdzie tak jest, i zmienia to w kompleksowej renowacji wszystko: paletę, gesty, a nawet sposób, w jaki dzisiejszy komfort wsuwa się w istniejącą kubaturę.

Wieś i jej otoczenie są wpisane do inwentarza miejsc malowniczych Alp Nadmorskich od 13 marca 1967 roku; środek ten pozwolił zachować całość utworzoną przez dawną zabudowę, rolnicze stoki tarasowe i tereny zalesione. Na terenie wpisanym wszelkie prace zmieniające wygląd miejsca podlegają zgłoszeniu do administracji. Mury obronne i przyległy cmentarz są ponadto objęte ochroną jako zabytki historyczne rozporządzeniem z 20 lutego 1945 roku.

Plan miejscowy z 2020 roku włącza wyznaczone obwody otoczenia zabytków historycznych, zaktualizowane 26 lutego 2021 roku. Obwód ten obejmuje kościół Conversion-de-Saint-Paul, wieżę z XII wieku, Porte de Vence i sąsiadującą z nią wieżę, fontannę publiczną, arkadę z XV wieku z oknem, mury obronne i cmentarz, a także kaplicę Notre-Dame-de-la-Gardette, zwaną również Saint-Georges. Wreszcie ustawa o wybrzeżu tu nie obowiązuje: to jedyna gmina naszego obszaru, która nie jest nadmorska, a dźwignie regulacyjne są tu konserwatorskie i krajobrazowe, nie nadmorskie.

Obszar wewnątrz murów obsługują wyłącznie dwa przebicia obwodu — to z lat dwudziestych XX wieku w bastionie północno-wschodnim i to z 1985 roku w bastionie południowo-zachodnim. Geometria tych przejazdów ustala gabaryt maksymalny dopuszczalny we wsi: co nie przechodzi, tego się nie montuje, a zatem rysuje się inaczej. Wewnątrz obsługa odbywa się wąskimi brukowanymi uliczkami, przenoszenie ręczne jest regułą, a składowanie materiałów nie jest możliwe. Ponieważ wieś jest miejscem bardzo silnego ruchu odwiedzających, przestrzeń publiczna jest tu nasycona przez większą część roku, co ogranicza zajętości i okna dostaw.

Kompleksowa realizacja przywołuje tu nasze pozostałe rzemiosła w porządku, na jaki pozwala miejsce: roboty konstrukcyjne i ogólnobudowlane, by naprawić wspólny element nośny lub mur tarasu rolniczego; wykończenia na miarę dla wapna, kamienia miejscowego i elementów rysowanych pod gabaryt dwóch przebić obwodu; rozbudowę i aranżację willi, gdy mas poza murami zyskuje kubaturę. Dyrektor pozostaje jedynym rozmówcą. Strona obszaru działania poświęcona wsi zbiera te cztery rzemiosła.