Renowacja klasy premium w Monako

Dominujące typy prywatne w Księstwie to apartament we wspólnocie, penthouse w kondygnacji attykowej i pied-à-terre — nie dom wolnostojący. Znaczna część tego zasobu powstała w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, a jej wyposażenie techniczne dochodzi dziś do końca cyklu: wziąć monakijską rezydencję od podstaw to przede wszystkim wymienić instalacje przechodzące przez wspólne stropy. Na Skale, w Monaco-Ville, skala jest zupełnie inna — wąskie uliczki, dawne murarstwo, domy, z których niektóre sięgają renesansu. Wille Belle Époque zachowały się tu w niewielkiej liczbie, na wzniesieniach.

Ograniczenie materiałowe sprowadza się tutaj do jednego słowa: grubość. Na płycie apartamentu każdy centymetr zabrany przez wylewkę, okładzinę lub sufit podwieszany płaci się wysokością pomieszczenia — a to wysokość odróżnia realizację dopracowaną od realizacji wymuszonej. Druga kwestia to akustyka: budynki z lat 1960-1980 osiągają parametry niższe od dzisiejszych oczekiwań, w tkance, gdzie mieszkania przylegają do siebie wszystkimi ścianami, powyżej i poniżej. Rozstrzygnięcie między izolacją akustyczną a dostępnymi centymetrami zapada więc na inwentaryzacji, nigdy przy montażu.

Urbanistyka, budownictwo i drogi podlegają tu Ordonansowi Suwerennemu nr 3.647 z 9 września 1966 roku, ze zmianami, uzupełnionemu Ordonansem Suwerennym nr 4.482 z 13 września 2013 roku dla sektora kwartałów uporządkowanych. Wniosek o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę musi być podpisany przez architekta wpisanego na listę Izby Architektów Księstwa; rozpatrzenie należy do Direction de la Prospective, de l’Urbanisme et de la Mobilité. Wnioski trafiają przed komitet doradczy, który wypowiada się z uwagi na ustawy i regulaminy, walory estetyczne planowanej realizacji, interes ogólny oraz to, jak realizacja wpisuje się na tle historii Monako.

Dochodzi do tego ochrona właściwa samej tkance: Księstwo prowadzi wykaz około stu dziesięciu budynków i czterdziestu jeden godnych uwagi elewacji, przy czym oznaczenie „budynek godny uwagi” stanowi najbardziej wymagający stopień w zakresie przebudowy oraz rozbiórki z odtworzeniem. Następnie przychodzi drugi poziom, odrębny od pozwolenia administracyjnego: regulamin budynku i zarządca, którzy ustalają godziny, ochronę części wspólnych i rezerwację dostępów. Dwa rozporządzenia ministerialne opublikowane w grudniu 2018 roku regulują ponadto hałas i godziny prac, z zadeklarowanym celem jakości życia w Księstwie.

Terytorium obejmuje około dwóch kilometrów kwadratowych w całości zabudowanych: praktycznie nie istnieje wolna powierzchnia na zaplecze budowy, na składowanie materiałów ani na plac manewrowy. Wszystko, co wchodzi na budowę na piętrze i z niej wychodzi, przechodzi przez komunikację wspólną — windę, dźwig towarowy, klatki schodowe — dzieloną z mieszkańcami. Etapowanie opiera się zatem na dostawach dzielonych. Od kwartału do kwartału realizacja zmienia charakter: jednorodny zasób na nasypowym podłożu we Fontvieille, wieżowce z okresu ekspansji w La Rousse, elewacje wystawione na zacinającą sól na nadmorskim froncie Larvotto, adresy najbardziej poszukiwane wokół Carré d’Or.

Kompleksowa renowacja nigdy nie jest rzemiosłem osobnym: przywołuje roboty konstrukcyjne i ogólnobudowlane, gdy ścianę usztywniającą trzeba otworzyć bez naruszenia wspólnego stropu; wykończenia na miarę, gdy materiały kładzie się co do dostępnego centymetra; rozbudowę i aranżację willi, gdy do programu wchodzi loggia lub taras. Dyrektor pozostaje jedynym rozmówcą zarówno klienta, jak i zarządcy, od pierwszej inwentaryzacji po zdjęcie usterek. Nasza strona obszaru działania poświęcona Księstwu zbiera te cztery rzemiosła razem.