Renowacja klasy premium w Nicei

Nicea została wpisana 27 lipca 2021 roku na listę światowego dziedzictwa pod nazwą „Nicea, zimowe miasto uzdrowiskowe Riwiery”, z tytułu kryterium (ii): wpis zatrzymuje fuzję wpływów brytyjskich, włoskich, francuskich i rosyjskich, która wydała różnorodność stylów architektonicznych i wystroju. Zabudowa dzieli się między dawną tkankę Starej Nicei — budynki wysokie, wąskie i przylegające —, kamienice mieszczańskie XIX wieku i Belle Époque oraz wille wypoczynkowe wzgórz. Trzy tkanki, trzy sposoby prowadzenia kompleksowej renowacji.

W apartamencie mieszczańskim wystrój należy do sztukaterii i gipsu profilowanego, do parkietów, marmurowych kominków i stolarki o drobnych podziałach. Tymczasem sztukateria jest pierwszym elementem traconym przy kolejnych remontach: jej przywrócenie zakłada inwentaryzację przed demontażem, a nie odtworzenie po fakcie. Po stronie konstrukcji ostrożność jest tego samego rzędu — w dawnej kamienicy przylegającej wokół podwórza ścieżki obciążeń dzielone są z budynkami sąsiednimi, a otwarcie ściany nośnej angażuje konstrukcję całego zespołu, a nie jednego mieszkania.

Sektor chroniony Starej Nicei utworzono dekretem z 11 września 1969 roku i rozszerzono dekretem z 28 stycznia 1985 roku; ogranicza go od południa morze, od zachodu Paillon, od północy place Garibaldi, a od wschodu port. Jego plan ochrony i waloryzacji zatwierdzono dekretem z 17 grudnia 1993 roku i zmieniono dekretem z 22 października 1997 roku: to ten dokument, a nie sam metropolitalny plan miejscowy, reguluje prace w obwodzie. Od ustawy z 7 lipca 2016 roku sektory chronione stały się z mocy prawa terenami dziedzictwa godnymi uwagi.

Miasto ma i drugi: kwartał portu, ustanowiony 9 listopada 1994 roku, zorganizowany wokół placów Garibaldi i Île-de-Beauté według planu urbanistycznego z 1844 roku inspirowanego wzorem turyńskim. Do tych ochron krajowych dochodzi obowiązek zarządzania i zachowania wyjątkowej powszechnej wartości dobra wpisanego — obejmującego pięćset dwadzieścia dwa hektary otoczone strefą buforową czterech tysięcy dwustu czterdziestu trzech hektarów, od Mont Boron po wzgórza Cimiez i Les Baumettes. Wiedzieć, w której warstwie leży dany adres, to pierwsza praca każdego tutejszego projektu.

Nicea jest jedyną gminą naszego obszaru, gdzie czasowe zajęcie przestrzeni publicznej wpisuje się w kontekst wielkiego miasta: gęsty ruch, naziemna komunikacja zbiorowa, handel w parterach. Stara Nicea to z kolei tkanka uliczek niedostępnych dla zwykłych pojazdów budowy — zaopatrzenie odbywa się przez przenoszenie ręczne albo w wyznaczonych oknach godzinowych dostaw. W kamienicach mieszczańskich centrum historyczne klatki schodowe i ich balustrady są chronionymi elementami same w sobie: ich ochrona na czas prac to osobna pozycja, a nie odruch zdrowego rozsądku.

Kompleksowa renowacja przywołuje tu nasze pozostałe rzemiosła w porządku narzuconym przez tkankę: roboty konstrukcyjne i ogólnobudowlane, gdy otwór angażuje ścianę wspólną wokół podwórza; wykończenia na miarę, by przywrócić gips profilowany zinwentaryzowany przed demontażem; rozbudowę i aranżację willi, gdy willa w Cimiez lub Les Baumettes zyskuje taras na stoku. Dyrektor pozostaje jedynym rozmówcą, od inwentaryzacji po odbiór. Strona obszaru działania poświęcona miastu zbiera te cztery rzemiosła.