Renowacja klasy premium w Saint-Jean-Cap-Ferrat

Półwysep skupia zespół willi wypoczynkowych wzniesionych dla międzynarodowej klienteli między końcem XIX wieku a dwudziestoleciem międzywojennym. Dwie z nich mówią, jaki poziom wymagań niesie to miejsce: Villa Ephrussi de Rothschild, zwana Villa Île-de-France, wzniesiona w latach 1905-1912 w duchu neorenesansowym, oraz Villa Santo Sospir, zbudowana w 1931 roku na zachodnim stoku, której wystrój wnętrz sygnował Jean Cocteau — odznaczona etykietą Dziedzictwa XX wieku 28 listopada 2000 roku, a następnie objęta ochroną jako zabytek historyczny 10 grudnia 2001 roku. Renowacja tutaj zakłada, że wie się, co ma się przed sobą, zanim cokolwiek się otworzy.

Tkanka dzieli się na dwa światy: gęstą osadę portową o skromnym gabarycie i wielkie posiadłości stojące osobno w parkach. Słownik dekoracyjny tych drugich łączy marmury, sztukaterię i stiuki, kute ślusarstwo i stolarkę o drobnych podziałach — całość wystawiona jest tu z trzech stron na atmosferę morską. To właśnie narzuca kolejność prac: wystrój inwentaryzuje się i zabezpiecza przed jakimkolwiek demontażem, okucia i ślusarkę traktuje się pod środowisko zasolone, a do malowania wraca się dopiero wtedy, gdy powłoka jest szczelna.

Cap Ferrat został objęty ochroną jako teren rozporządzeniem z 15 lipca 1975 roku. Konsekwencja dla inwestora jest bezpośrednia: na terenie tej kategorii prace wymagają szczególnego zezwolenia prefekta lub ministra właściwego do spraw terenów chronionych, zależnie od ich wagi — reżim surowszy niż na terenie wpisanym, gdzie wystarcza zgłoszenie. Renowacja zmieniająca wygląd zewnętrzny rezydencji nie jest zatem prowadzona jak przebudowa wnętrza, a harmonogram realizacji buduje się od tej formalności, nie odwrotnie.

Półwysep jest ponadto objęty obszarem Natura 2000 „Cap Ferrat”, oznaczonym FR9301996, dla którego obowiązuje dokument celów. Dochodzi do tego rama wspólna gminom nadmorskim: stumetrowy pas liczony od górnej granicy brzegu nie podlega zabudowie poza terenami zurbanizowanymi, a rozszerzanie zabudowy w przestrzeniach bliskich brzegu dopuszcza się wyłącznie ograniczone i uzasadnione. Na posiadłości na cyplu lub przy Pointe Saint-Hospice te warstwy czyta się razem, działka po działce.

Półwysep obsługuje układ drogowy ślepy: wjeżdża się i wyjeżdża tym samym gardłem, bez trasy objazdowej. Nic nie dzieje się tu na wyczucie, gdy idzie o dostawy, a źle ustawiony kontener unieruchamia więcej niż jedną budowę. Sektory nie mają tej samej logistyki: wielkie posiadłości cypla są zamknięte i obsługiwane drogami prywatnymi; osada narzuca ciasną skalę miasteczka portowego, jego nabrzeża i uliczki; Passable, na zachodnim stoku, dokłada spadek. Etapowanie uwzględnia tę geografię, zanim uwzględni program.

Kompleksowa realizacja przywołuje nasze pozostałe rzemiosła w toku budowy: roboty konstrukcyjne i ogólnobudowlane, by naprawić mur oporowy ogrodu tarasowego; wykończenia na miarę, by przywrócić stiuk lub boazerię zinwentaryzowane przed demontażem; rozbudowę i aranżację willi, gdy do programu wchodzi basen lub oranżeria. Dyrektor trzyma nić od pierwszej inwentaryzacji po zdjęcie usterek. Strona obszaru działania poświęcona półwyspowi łączy te cztery rzemiosła.