Renowacja klasy premium w Beaulieu-sur-Mer

Ze swojego powołania zimowego kurortu gmina odziedziczyła zespół zabudowy Belle Époque — wille wypoczynkowe, hotele, obiekty rozrywkowe. Miarę daje Villa Kérylos: zbudowana w latach 1902-1908 przez architekta Emmanuela-Elisée Pontremoliego dla historyka i archeologa Théodore’a Reinacha, odtwarza grecką rezydencję epoki hellenistycznej przystosowaną do komfortu swojego czasu, a dwanaście monolitycznych kolumn jej perystylu jest z białego marmuru karraryjskiego. To nie ciekawostka: to poziom wymagań materiałowych, na którym zbudowała się tutejsza villégiature, i ten, którym mierzy się tu renowację.

Miejscowy rejestr dekoracyjny łączy marmury, stiuki i sztukaterię, mozaiki, kute ślusarstwo i dawne posadzki. Każda z tych materii ma własną regułę naprawy i żadna nie wybacza odwrotnej kolejności: posadzkę mozaikową inwentaryzuje się i zabezpiecza przed jakimkolwiek ruchem na budowie, sztukaterię odlewa się z istniejącej przed demontażem, kute ślusarstwo traktuje się przed ponownym malowaniem obejmującej je stolarki. Na froncie morskim, gdzie ekspozycja jest bezpośrednia, elementy te trafiają do renowacji z zaawansowaniem starzenia większym niż ich odpowiedniki osłonięte kilkaset metrów dalej.

Obecność na terenie gminy zabytku historycznego najwyższej kategorii — Villa Kérylos, chronionej od 15 września 1966 roku — pociąga reżim ochrony jej otoczenia. Reżim ten warunkuje prace widoczne od strony zabytku lub we wspólnej z nim widoczności: naprawa elewacji, zmiana stolarki, wymiana pokrycia dachowego nie zapadają wyłącznie na kryterium rysunku. Wychodzimy zatem od pytania o widoczność, a nie o rysunek, a program prac zewnętrznych układa się według tego, co dopuszcza formalność.

Dochodzi do tego wspólna rama nadmorska: stumetrowy pas od górnej granicy brzegu nie podlega zabudowie poza terenami zurbanizowanymi, a rozszerzanie zabudowy w przestrzeniach bliskich brzegu pozostaje ograniczone i uzasadnione. Dwa porty — Fourmis i Plaisance — kształtują nadmorski front gminy i związane z nim ochrony dziedzictwa. Rezydencja nad zatoką Fourmis i willa w La Petite Afrique nie podlegają zatem tym samym ograniczeniom, choć dzieli je kilkaset metrów.

Tkanka centrum i okolic portu jest ściśnięta: postój sprzętu i zajęcie pasa drogowego są w praktyce pierwszym ograniczeniem do rozwiązania — przed branżami, przed harmonogramem. Gmina daje w zamian rzadką przewagę: tutejsza zatoka należy do najlepiej osłoniętych na wybrzeżu Lazurowym, a dzielnica La Petite Afrique zawdzięcza nazwę wyjątkowo łagodnemu mikroklimatowi, który daje jej zasłona skał. Budowa cierpi tu z powodu przypadków pogodowych mniej niż kilka kilometrów dalej, na otwartym brzegu.

Renowacja prowadzona od początku do końca przywołuje nasze pozostałe rzemiosła w miarę postępu: roboty konstrukcyjne i ogólnobudowlane, gdy trzeba naprawić dawny strop; wykończenia na miarę dla sztukaterii, marmurów, mozaik i posadzek; rozbudowę i aranżację willi, gdy program dopełnia osłonięty ogród lub basen. Jeden rozmówca, dyrektor, od inwentaryzacji po odbiór. Strona obszaru działania poświęcona gminie zbiera te cztery rzemiosła.