Renowacja klasy premium w Èze

Èze-Village to średniowieczne jądro na skalnym ostrogu, górujące nad zatokami Beaulieu, Saint-Jean-Cap-Ferrat i Cap-d’Ail. Zabudowa złożona jest z przylegających do siebie domów kamiennych, wpasowanych stopniami w skałę, obsługiwanych brukowanymi podejściami i schodami. Kompleksowa renowacja rzadko polega tu na przerysowaniu rzutu: polega na tym, by uczynić nadającą się do życia, nie zdradzając jej, kubaturę ograniczoną przez skałę i przez sąsiadów. Metry zyskuje się, odsłaniając sklepienie albo przebudowując kondygnację, nigdy przesuwając ściany.

Słownik wykończeniowy wsi to kamień odsłonięty, cienkie tynki i sklepienia — rejestr powściągliwy, nieporównywalny z wystrojem nadmorskich willi wypoczynkowych. Gmina dzieli się zresztą stopniami na trzy odrębne całości: wieś na skale, brzeg morza i przełęcz, rozdzielone kilkuset metrami różnicy wysokości. W Èze-Bord-de-Mer, u stóp urwiska i przy dolnej korniszy, spotyka się zabudowę wypoczynkową i bezpośrednią ekspozycję zasoloną: całkiem inna realizacja, w tej samej gminie.

Kościół Notre-Dame-de-l’Assomption, neoklasyczny, datowany na XVIII wiek, wzniesiono na fundamentach kościoła z XII wieku; jest chroniony jako zabytek historyczny najwyższej kategorii od 5 grudnia 1984 roku. Jego obecność pociąga reżim ochrony otoczenia obejmujący znaczną część jądra wsi. W tym obwodzie naprawa elewacji, pokrycia dachowego czy elementu stolarki rozpatrywana jest z tego tytułu. Ramujemy zatem program prac zewnętrznych według tego, co dopuszcza formalność, zanim ustalimy jego rysunek.

Urwiska tej gminy wymieniane są ponadto wśród obiektów objętych polityką ochrony krajobrazu wschodniego wybrzeża departamentu, obok półwyspów Cap Ferrat i Cap Martin oraz wzgórz Boron i Alban. Dochodzi do tego wspólna rama nadmorska: stumetrowy pas poza terenami zurbanizowanymi nie podlega zabudowie, rozszerzanie zabudowy w przestrzeniach bliskich brzegu ograniczone i uzasadnione. W gminie, gdzie buduje się na zboczu, pytanie stawiane przy rozpatrzeniu dotyczy niemal zawsze sylwety widzianej z daleka.

Wieś jest w całości piesza: nie porusza się w niej żaden pojazd. Ręczne przenoszenie jest zatem regułą — dostawy, wywóz i sprzęt wchodzą i schodzą tymi samymi uliczkami i tymi samymi schodami. Wieś jest ponadto miejscem silnego ruchu odwiedzających, a zajęcie ciągów przez publiczność dokłada się do ograniczeń dowozu. Między brzegiem morza a wsią różnicę wysokości liczy się w setkach metrów, po drogach serpentynowych: logistyka budowy we wsi nie ma nic wspólnego z logistyką budowy na wybrzeżu tej samej gminy.

Kompleksowa realizacja przywołuje tu nasze pozostałe rzemiosła w rytmie, na jaki pozwala stok: roboty konstrukcyjne i ogólnobudowlane, by naprawić sklepienie lub stopniowy mur oporowy; wykończenia na miarę dla kamienia, cienkich tynków i stolarki ciosanej według inwentaryzacji; rozbudowę i aranżację willi, gdy taras zyskuje kilka metrów na skale. Dyrektor pozostaje jedynym rozmówcą. Strona obszaru działania poświęcona gminie zbiera te cztery rzemiosła.