Roboty konstrukcyjne i ogólnobudowlane w Monako

Zasób mieszkaniowy Księstwa jest w przeważającej części wielorodzinny, a znaczna jego część powstała w latach 70. i 80. XX wieku: budynki o kilku kondygnacjach, oszczędne, ortogonalne bryły, których instalacje techniczne dochodzą dziś do końca cyklu. W takiej tkance ingerencja konstrukcyjna niemal nigdy nie jest odosobniona: dotyka wspólnego stropu, ściany usztywniającej schodzącej aż do piwnicy, otworu przechodzącego przez zamieszkane lokale. Dzielnica na Skale to zupełnie inna skala — wąskie uliczki, dawne murarstwo, domy, z których niektóre sięgają renesansu.

Nawracającym uszkodzeniem pierwszej linii jest korozja: zbrojenie, okucia stolarki, metalowe balustrady z epoki. Poniżej pięciuset metrów od brzegu atmosfera należy do kategorii C4–C5 normy ISO 9223 — zasolenie przenoszone powietrzem niszczy realizację na równi z wilgocią i temperaturą. Inwentaryzacja konstrukcji zaczyna się więc tutaj od stanu stali, przed jakimkolwiek pytaniem o przeniesienie obciążeń.

Księstwo nie podlega ani francuskiemu kodeksowi urbanistycznemu, ani francuskiemu reżimowi otoczenia zabytków, ani ustawie o wybrzeżu. Urbanistyka, budownictwo i drogi podlegają Ordonansowi Suwerennemu nr 3.647 z 9 września 1966 roku, ze zmianami. Wniosek o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę musi być podpisany przez architekta wpisanego na listę Izby Architektów Księstwa, a jego rozpatrzenie należy do Dyrekcji Prospektywy, Urbanistyki i Mobilności. Dwa rozporządzenia ministerialne ogłoszone w oficjalnym biuletynie Księstwa w grudniu 2018 roku regulują ponadto hałas i godziny prac.

Terytorium zajmuje około dwóch kilometrów kwadratowych zabudowanych w całości: praktycznie nie ma powierzchni dostępnej pod zaplecze, składowanie materiałów czy plac manewrowy. Drogi są wąskie, o dużym spadku, w znacznej mierze zdublowane obiektami podziemnymi. Wszystko, co wchodzi na budowę na piętrze i z niej schodzi, przechodzi przez części wspólne budynku, dzielone z mieszkańcami. Etapowanie opiera się zatem na dostawach dzielonych, a regulamin budynku stanowi drugi poziom ograniczeń, odrębny od pozwolenia administracyjnego.

Na terytorium nie eksploatuje się żadnego surowca mineralnego: wszystkie materiały, wraz z kamieniem i marmurem, przyjeżdżają drogą. Zmienia to mniej naturę realizacji niż jej przygotowanie — ilości zamawia się dokładnie, a nadwyżek nie ma gdzie składować. W budynkach z lat 1970-1980 elementy do naprawy to beton, stolarka aluminiowa i ślusarka z epoki; gatunki wystawione na działanie środowiska dobiera się do warunków morskich, a stal nierdzewna A4 / 316L z molibdenem trzyma się wyraźnie lepiej niż A2 / 304.

Konstrukcja jest niewidoczną częścią realizacji. Po oddaniu już się jej nie widzi, ale to ona rozstrzyga, co kompleksowa renowacja zdoła zrobić z bryłami, co wykończenia i rozwiązania na miarę zdołają na niej położyć i co rozbudowa zdoła zyskać na tarasie lub w kondygnacji poddasza. Dlatego bierzemy ją pierwszą i dlatego porządkuje ona resztę naszego rzemiosła w Monako.