Wykończenia na miarę w Saint-Jean-Cap-Ferrat

Półwysep skupia zespół will wypoczynkowych wzniesionych dla międzynarodowej klienteli między końcem XIX wieku a dwudziestoleciem międzywojennym. Słownik dekoracyjny tej zabudowy jest rozpoznawalny: marmury, sztukateria gipsowa i stiuki, kowalstwo artystyczne, stolarka drobnoszprosowa. Willa Ephrussi de Rothschild, zwana Willą Île-de-France, wzniesiona w latach 1905–1912 w duchu neorenesansu, daje temu miarę i jest dostępna do zwiedzania wraz z ogrodami. Restauracja wystroju tego rodzaju wymaga obmiaru przed demontażem: profilu gzymsu, wzornika ciągnionej listwy, rysunku balustrady nie da się odtworzyć z pamięci.

Willa Santo Sospir, zbudowana w 1931 roku na zachodnim stoku półwyspu, nosi wnętrze dekorowane przez Jeana Cocteau; 28 listopada 2000 roku otrzymała znak Dziedzictwa XX wieku, a 10 grudnia 2001 roku została objęta ochroną jako zabytek. Sąsiedztwo tych dwóch rejestrów — neorenesansu willi zimowych gości i ręki artysty XX wieku — dostatecznie jasno mówi, że wykończenie nie sprowadza się tu do jednego stylu. Bierzemy każdą siedzibę taką, jaka jest, a nie taką, jaką wyobraża sobie Riwierę.

Wystawiony z trzech stron, półwysep przyjmuje osad solny na niemal wszystkich orientacjach: nie ma tu elewacji osłoniętej w tym znaczeniu, jakie ma się na myśli w głębi lądu. Zmienia to wybór gatunków bardziej niż wybór form. Tuż nad wodą stal nierdzewna A4 / 316L z molibdenem jest obowiązkowa na kowalstwie i okuciach tam, gdzie gatunek A2 / 304 szybko uległby korozji wżerowej. Zawias, zakrętka, śruby balustrady to drobiazgi, których wymiana kosztuje więcej kłopotu niż podwyższona staranność przy zamówieniu.

Ścieżka nadbrzeżna okrąża półwysep w bezpośrednim kontakcie z morzem: dolne partie posesji są na pierwszej linii wystawienia na mgłę solną i na fale przy sztormie. Tynk, drewno lazurowane, metal lakierowany nie starzeją się tam tak jak dziesięć metrów wyżej. W obrębie jednej posesji rozróżniamy zatem to, co należy do wykończenia osłoniętego, i to, co należy do realizacji wystawionej — ten sam materiał, te same barwy, inne systemy ochronne. To właśnie takie rozróżnienie rozstrzyga o wyglądzie siedziby dziesięć lat po oddaniu.

Nasłonecznienie stoków jest bardzo nierówne zależnie od orientacji. Ten, który patrzy na sąsiednią redę, na zachód, i ten, który otwiera się na wschodnią zatokę, nie narzucają ani tych samych zabezpieczeń, ani tych samych wykończeń zewnętrznych: czas ekspozycji, odbicie światła, godzina porannego wysychania — wszystko się różni. Barwa, która utrzymuje się na jednym stoku, zmienia się na drugim. Ustalamy więc paletę i systemy elewacja po elewacji, a nie budynek po budynku, i oceniamy próbki na miejscu, w świetle miejsca, a nie w pracowni.

Na cyplu południowym wielkie posesje zamknięte są w parkach i obsługiwane drogami prywatnymi: budowa wykończeniowa toczy się tam tak, by na zewnątrz nic nie było widać — a tego właśnie oczekują inwestorzy. Osada portowa przeciwnie: ustawia zabudowę zwartą o skromnym gabarycie, gdzie odchyłka od pionu czyta się od pierwszego spojrzenia. Detal jednak nigdy nie istnieje sam: zakłada roboty konstrukcyjne i ogólnobudowlane o dotrzymanych tolerancjach, renowację klasy premium, która przesądza o programie, rozbudowę i aranżację, które otwierają siedzibę na jej park. Strona, którą poświęcamy Saint-Jean-Cap-Ferrat, łączy te cztery umiejętności.