Roboty konstrukcyjne i ogólnobudowlane w Èze

Tkankę wioski tworzą przyległe domy kamienne, wpasowane uskokami w skałę i obsługiwane przez calades oraz schody. Na tak stopniowanym terenie dwa zagadnienia konstrukcyjne górują nad wszystkimi innymi: parcie gruntu na mury oporowe i stan sklepień. Tkanka kamienna, pozostająca w stałym kontakcie ze skałą i gruntem, niesie ponadto ryzyko podciągania kapilarnego u podstawy murów. Wzmacnia się zatem od dołu ku górze i rzadko jednym ruchem.

Gmina rozkłada się na trzy odrębne całości — wioskę na skale, brzeg morza i przełęcz — rozdzielone kilkuset metrami różnicy poziomów. To nie szczegół geograficzny: wybrzeże, u stóp klifu i przy dolnej kornizie, niesie zabudowę wypoczynkową o naturze zupełnie innej niż wioskowa. Dwie realizacje w jednej gminie nie wymagają ani tych samych fundamentów, ani tej samej logistyki. Èze należy do strefy sejsmiczności 4 w rozumieniu dekretu nr 2010-1255.

Kościół Notre-Dame-de-l’Assomption, neoklasyczny i pochodzący z XVIII wieku, wzniesiono na fundamentach kościoła z XII wieku; jest wpisany do rejestru zabytków od 5 grudnia 1984 roku. Jego obecność pociąga reżim ochrony otoczenia obejmujący znaczną część rdzenia wioski. W dolnej części terytorium, jako że gmina jest nadmorska, obowiązują pas stumetrowy i reżim przestrzeni bliskich brzegowi. Klify Èze figurują ponadto wśród obiektów objętych polityką ochrony krajobrazu wschodniego wybrzeża departamentu.

Wioska jest w całości piesza: nie porusza się w niej żaden pojazd. Dostawy, wywóz i sprzęt wchodzą i schodzą tymi samymi uliczkami i tymi samymi schodami, ręcznie. W bezpośrednim sąsiedztwie realizacji nie ma żadnego placu składowego, co wymusza oparcie etapowania na dostawach dzielonych. Wioska jest wreszcie miejscem dużego ruchu: zajętość przejść przez publiczność dokłada się do trudności dowozu. Budowa w wiosce nie ma w praktyce nic wspólnego z budową na wybrzeżu tej samej gminy.

Murarstwo kamienne i budownictwo z kamienia suchego kształtują krajobraz zabudowany: restanques, mury oporowe, calades. Sztuka budowania z kamienia suchego jest wpisana od 28 listopada 2018 roku na reprezentatywną listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości UNESCO. Restanque to mur wzniesiony bez spoiwa, niosący uprawiany taras: reguluje wodę nie mniej, niż zatrzymuje ziemię, a jego odbudowa nie ma nic wspólnego ze zwykłym murarstwem na zaprawie. To gest, nie przepis.

Wioska na skale jest wystawiona na wiatr ze wszystkich stron, bez osłony rzeźby terenu ponad nią. Gdy konstrukcja jest pewna, kompleksowa renowacja może na nowo otworzyć bryły ku Morzu Śródziemnemu, wykończenia i rozwiązania na miarę mogą przedłużyć surową materię wioski, a rozbudowa lub basen mogą osiąść na stoku, nie łamiąc harmonii miejsca. Nasze rzemiosła w Èze stoją w tym porządku, ponieważ narzuca go skała.