Wykończenia na miarę w Cannes

La Croisette niesie zabudowany front wielkich hoteli Belle Époque i dwudziestolecia międzywojennego, z których kilka stanowi chronione punkty odniesienia architektury. Rejestr dekoracyjny tych hoteli i will wypoczynkowych łączy stiuki i sztukaterię gipsową, marmury, kowalstwo i stolarkę artystyczną — w skali i na poziomie wykończenia właściwych historycznemu hotelarstwu luksusowemu. Ta skala zmienia wszystko: profil narysowany dla dwudziestometrowego holu nie przenosi się jak stoi do salonu w apartamencie. Przerysowujemy profile pod rzeczywistą wysokość pomieszczenia, inaczej trafny wystrój staje się wystrojem przytłaczającym.

Te realizacje mają wspólne to, że ogląda się je i z daleka, i z bliska. Stiuk wielkiej wysokości ocenia się najpierw po linii, potem po ziarnie; kowalstwo balkonowe czyta się z promenady, zanim się go dotknie. Pracujemy zatem na obu dystansach: geometria całości, dotrzymana do sznura i poziomu, potem stan powierzchni, dopracowany ręcznie. Praca na miarę polega tu częściej na odnalezieniu dawnej reguły kompozycji niż na wymyśleniu rysunku. Reguła odnaleziona trzyma; rysunek wymyślony się starzeje.

Le Suquet należy do zupełnie innego słownika: mury kamienne, elewacje tynkowane, uliczki schodowe i wąskie gabaryty. Nic z rejestru wielkich hoteli tu nie obowiązuje. Wykończenie jest tu powściągliwe — tynk pozwalający czytać mur, stolarka skromnych proporcji, prosta posadzka — i właśnie ta powściągliwość wymaga największej trafności. W zabudowie tej skali nadmiar szlachetnego materiału widać jak błąd tonu. Kalibrujemy poziom wykończenia na samym domu, nigdy na tym, co pozwoliłaby sąsiednia dzielnica.

Le Suquet to tkanka uliczek schodowych na wzgórzu: maszyny tam nie wjeżdżają, a zaopatrzenie odbywa się ręcznie. Gabaryt przenośny staje się wówczas daną projektową na równi z wymiarem pomieszczenia. Blat kamienny, drzwi, lustro, element stolarki z jednego kawałka obmierza się na trasie przed zamówieniem. Na La Croisette trudność jest odwrotna i równie rzeczywista: zajęcie jezdni ogranicza kalendarz wydarzeń, a dostawa mieści się w wyznaczonych oknach.

Zatoka zwrócona jest na południe i szeroko otwarta: nasłonecznienie i odbicie światła są tu największe na zabudowanym froncie. Ta pierwsza linia łączy zatem maksymalną ekspozycję solną i silne odbicie słoneczne, a wykończenia zewnętrzne starzeją się tam szybciej niż o kilkaset metrów w głąb. Na tej linii cała ślusarka i stolarka zewnętrzna należą do systemów ochronnych klasy morskiej. Cypel La Croisette, wystawiony na kilka orientacji, jest przypadkiem najwyraźniejszym: nic tam nie jest osłonięte.

Wzgórza La Californie i Super Cannes, odsunięte w głąb i wyniesione, w znacznej mierze wymykają się osadowi solnemu bijącemu w pierwszą linię tej samej gminy: wille i posesje XIX i XX wieku, parki, dojazd serpentynami. Te same realizacje wymagają tam mniej ochrony i więcej uwagi dla spadku. Wykończenie zresztą zakłada to, co je niesie: roboty konstrukcyjne i ogólnobudowlane, które naprawiają mury oporowe, renowację klasy premium, która trzyma program, rozbudowę i aranżację, które otwierają siedzibę na widok. Strona, którą poświęcamy Cannes, łączy te cztery umiejętności.