Wykończenia na miarę w Saint-Tropez

Rejestr materiałowy tutejszej prowansalskiej zabudowy nadmorskiej łączy kamień, tynki wapienne barwione w masie, dachówkę mnich-mniszka, stolarkę drewnianą i kowalstwo. Na tynku barwionym w masie punktowa naprawa jest widoczna: wykończenie takiej realizacji rozważa się w skali całej płaszczyzny elewacji, nie poprawką. To ograniczenie metody, zanim stanie się ograniczeniem środków. Tniemy powierzchnie po liniach, które daje sama architektura — narożnik, pas, rura spustowa — a nie tam, gdzie kończy się uszkodzenie. Styk położony pośrodku płaszczyzny czyta się zawsze.

Barwa w tym rejestrze nie jest powłoką: jest samą zaprawą. Przygotowuje się ją zarobem, zmienia się z wodą i z ręką, a dwa zaroby oddzielone trzema dniami nie dadzą dokładnie tego samego tonu. Wymagamy zatem przygotowania ilości na całą płaszczyznę naraz, wykonania jej na miejscu i zachowania datowanej próbki. Dachówkę, stolarkę drewnianą i kowalstwo rozważa się tak samo: spójnym zespołem, nigdy pojedynczym elementem wymienianym doraźnie.

Dominującym rejestrem zabudowy sektora jest prowansalski nadmorski, z masami i bastidami z jednej strony i willami współczesnymi zwróconymi ku morzu z drugiej. Te drugie wprowadzają wielką stolarkę, beton architektoniczny i smukłą ślusarkę — słownik wykończeniowy całkowicie obcy masowi. Wymaganie nie jest tam mniejsze, jest inne: mas przyjmuje lekkie odchylenie od pionu, które nosi od dwóch stuleci, willa współczesna nie wybacza niczego, bo wszystko w niej jest linią prostą, spoiną wgłębną i ostrą krawędzią.

Na betonie architektonicznym wykończenie rozstrzyga się przed wylaniem: lico szalunku, rozrys tarcz, położenie otworów po ściągach, obróbka krawędzi. Nic nie da się potem naprawić. Na masie przeciwnie: wykończenie rozstrzyga się w miarę postępu, podążając za tym, co mur odsłania po skuciu. Prowadzimy te dwie metody osobno i odmawiamy mieszania ich w ramach jednej realizacji: to mieszanina, bardziej niż jedna czy druga, rodzi wnętrza bez charakteru.

Dawna zabudowa miasteczka stoi w bezpośrednim kontakcie z brzegiem: łączy wilgoć u podstawy murów i osad solny na wystawionych elewacjach. Oba uszkodzenia sumują się, a wykończenie nie może leczyć ich osobno. Tynk blokujący odparowanie u podstawy muru przenosi sól wyżej; zbyt błonotwórcza obróbka powierzchni więzi ją w grubości. Pracujemy zatem systemami otwartymi, od podłoża po warstwę ostatnią, i przyjmujemy starzenie powolne i równe zamiast wyglądu nowego, który się nie utrzyma.

Ekspozycja nadmorska narzuca ponadto gatunki klasy morskiej na całej ślusarce i okuciach zewnętrznych, a zatoki gminy nie znają jednego reżimu: jedna patrzy na pełne morze, druga w głąb zatoki, co zmienia mgłę solną i wiatr od posesji do posesji. Dawny rdzeń jest przy tym niedostępny dla maszyn i wymusza przenoszenie ręczne. Wykończenie zakłada wreszcie to, co je niesie: roboty konstrukcyjne i ogólnobudowlane, które uzdrawiają podstawy murów, renowację klasy premium, która przesądza o koncepcji, rozbudowę i aranżację, które przedłużają dom ku ogrodowi. Strona, którą poświęcamy Saint-Tropez, łączy te cztery umiejętności.